Voor sommigen gaat de tijd langzaam. Een uur kan een eeuwigheid duren.
Voor anderen is er nooit tijd genoeg. Voor de Tucks bestond er geen tijd.
De tijd is een wiel dat draait en draait en nooit stopt.
Het bos is het middelpunt, het centrum van het wiel.
Het begon de eerste week van de zomer.
Een vreemde en ademloze periode, waarin een ongeluk of het noodlot...
levens samenbrengt...
waarin mensen dingen doen die ze nooit eerder gedaan hebben.
Op deze zomerse dag, niet lang geleden...
draaide het wiel mensen in beweging op wel heel mysterieuze wijze.
Het bracht Mae Tuck in haar kar naar het dorpje Treegap...
om haar twee zonen te ontmoeten zoals ze dat elke tien jaar doet.
- Ma. - Miles, Jesse.
Wat doe je hier ?
Ik kon niet wachten. Ik heb je gemist, Jesse.
- Ik heb iets voor je. - Laat me naar je kijken.
Hier, kijk. De Eiffeltoren.
Ik heb het uit Parijs.
Hallo, Traveler. Hoe gaat het oude vriend.
Jesse.
Miles.
Geef je moeder een knuffel.
Tien jaar.
Je bent zo gezellig als prikkeldraad.
Ik heb jullie terug.
Winifred.
Ja, moeder ?
Ik moet een nieuwe naam hebben.
Een die niet algemeen is, die je niet veel hoort.
Kom meteen binnen, je wordt vies.
Ik kan nauwelijks ademen.
Je moet lijden om mooi te zijn, dat zeggen de Fransen.
De Fransen zijn gek.
Voor Winnie Foster was een ding zeker:
De hitte van die zomer was niet zo drukkend...
als de formaliteit van haar leven.
Met iedere dag die voorbijging werd het gevoel sterker.
Ze kwam dichter bij het einde van iets...
en ging naar het begin van iets nieuws.
Verandering hing in de lucht.
Het was alleen een kwestie van wanneer.
Wacht op me in de wagen. Het zal niet lang duren.
Gooi hem uit. Gooi uit.
Te groot voor theekoekjes.
Geen van deze volstaan. Ik zou graag petit fours willen.
Wat voor een hoed is dat ?
Kijk, als dat niet Miss Geldzak is in haar mooie wagen.
Wat is er ? Wil je niet dat je voeten vies worden ?
Het spijt me, Mrs. Foster.
Er is hier niet veel vraag naar zulke delicatessen.
Ik kan ze wel speciaal voor u maken.
Winnie Foster ? Dat meen je niet.
Ren, Winnie, ren.
Gooi hem.
Winifred.
Helemaal uit Frankrijk. Wat vind je ervan ?
- Kijk eens hier. - Ik wil het zien, pa.
Hij schoot op me. Ik ben dood.
Miles, deze moet je zeker zien.
Ik laat het je zien.
Leuk om je thuis te hebben, zoon.
Ik ben blij je te zien. De hele familie samen.
Raak er maar niet aan gewend. De oorlog komt eraan, hoorde ik.
Ik schrijf me in. Ik ga vechten tegen de Duitsers.
Zover mogelijk hier vandaan.
Denk je dat dat de problemen zal oplossen ?
Heb je nog niet genoeg gedood ?
Iemand zit ons achterna.
Ik weet het.
Er is een man die ons volgde, soms raakten we hem kwijt maar...
hij keert steeds terug.
Ik denk dat hij iets weet.
Deze man...
We worden opgespoord.
Miles, we zijn hem kwijt. Bederf nu niet alles.
We zijn hem kwijt, Jess, maar hij keert steeds terug.
Het was slechts een kwestie van tijd voor iemand ons zou vinden.
De wereld wordt kleiner.
Het hele woud is bijna weg.
Alles, behalve dit kleine bos.
Ik zag bandensporen op het pad...
enkele weken geleden.
Er zullen er meer komen.
Ik wil niet dat iemand naar het dorp gaat.
Voor niets. Punt uit.
Als je vreemdelingen te dicht ziet naderen in het bos, weet je wat te doen.
Geen uitzonderingen.
Onze tijd hier zit er bijna op.
Ik kan het voelen.
Zo zal je er nooit één vangen.
Weet jij hoe je vuurvliegjes moet vangen ?
Jammer genoeg niet. Ik verkies een groter spel.
Ik denk echter, dat de strategie dezelfde is.
Strategie ?
Je mag nooit je aanwezigheid doen blijken aan de prooi.
Je moet deel worden van het geheel, onzichtbaar, nagenoeg verdwijnen.
En wees geduldig tot het juiste moment...
gekomen is.
Neem een gevangene.
- Voor jou ? - Nee, dank je.
Je hebt gelijk. Een meisje van jouw leeftijd zou het zoeken...
van vrijers interessanter moeten vinden dan insecten vangen.
En gemakkelijker, denk ik.
- Woon je hier al lang ? - Altijd al. Waarom ?
Ik ben op zoek naar oude vrienden die hier ergens woonden.
Misschien dat jij me wilt helpen zoeken.
M'n vader bouwde bijna heel Treegap.
Hij kent iedereen. Misschien kan hij helpen.
Misschien. Maar ik hou evan om met jou te praten.
Winifred ?
- Winifred, met wie praat je ? - Ik weet het niet.
Hij heeft z'n naam niet gezegd.
Goedenavond, mevrouw. Vergeef m'n opdringerigheid.
Deze jongedame vertelt me dat u hier altijd al woonde.
Ik dacht dat u misschien een zekere familie, genaamd...
Ik ken nauwelijks iemand en dat wil ik zo houden.
En ik blijf niet buiten om te discussiëren met vreemdelingen.
Dan excuseer ik me.
Goedenavond, jongedame.
Mevrouw.
Daarom ben ik bezorgd over jou, Winifred.
Je hebt niet het verstand om te spreken met zo'n man.
Een goede opvoeding zorgt voor toegang tot de maatschappij.
Je moeder en ik hebben hier lang over nagedacht.
De Middlehouse Academie voor Meisjes...
heeft een uitstekende reputatie.
Middlehouse ?
Maar dat is een vreselijke plaats, Iedereen zegt dat.
- Het is net een gevangenis. - Nonsens.
Meisjes worden er omgevormd tot verfijnde jongedames...
leren etiquette en manieren, precies waar jij gebrekkig in bent.
Maar ik wil niet zo'n meisje zijn.
Daarom moet je gaan.
Ik kan je ongeremde natuur niet...
je kansen op een eervolle toekomst laten ruïneren.
Winifred, het spijt me...
maar we moeten doen wat het beste voor je is.
Ik doe het niet.
Ik ben niet zoals die meisjes. Ik ga niet.
Winnie Foster wordt 800 kilometer verder gestuurd om opgevoed te worden.
Maar wat haar ouders niet begrepen...
was dat ze alleen uit haar isolatie wilde treden.
Dus dat deed ze.
Wat is zo verboden in dat stille bos ?
Winnie had altijd al een geheim gevoeld dat daar op haar wachtte.
Het was een plek, zo geheel anders dan dat ze gewend was...
zo ver weg van haar strakke, bekrompen wereld.
Hoe lang sta je hier al ?
Niet lang.
Ik kwam alleen langs en...
Je mag niet in dit deel van het bos komen.
Het is beter dat je nu naar huis gaat.
Ga nu maar.
Excuseer, maar ik bezit dit bos, en...
ik loop erdoor wanneer ik wil.
Bezit jij dit bos ?
Jazeker.
Hoe heet je ?
Winifred.
Winnie Foster.
Een Foster ?
Is dat waar ?
Goed...
Winnie Foster, zoals ik al zei, ga naar huis.
Ik was opweg naar huis voordat je je onbeschofte opmerking maakte...
en ik zou graag verder willen, alleen weet ik niet welke kant ik op moet.
Dus je bent verdwaald ?
Ik zal je de weg wijzen.
Dat zou vriendelijk zijn. Maar eerst ik wil drinken.
- Wacht. Nee - Wat ?
Dat water wil je niet. Het is vergiftigd.
- Ik zag dat jij dronk. - Nu voel ik me ziek.
Je ziet er niet ziek uit. Ik heb dorst.
Drink er niet van.
- Laat me los. M'n vader zal je arresteren. - Je gaat dit toch niet vertellen, hé ?
Kom terug. Loop niet weg.
Kom terug.
- Waar ga jij heen ? - Miles, wacht.
Je weet wat Tuck zei, Jesse. Geen uitzonderingen.
- Dit kan je niet doen. - Laat me gaan.
Miles.
Miss Foster.
Waar bent u ?
We zijn er.
Geen woord, versta je me ?
Wat doe je ? Laat dat arme meisje gaan.
Wees niet bang, jongedame.
Ik betrapte haar bij de bron met Jesse.
- Ze is een Foster. - O, God.
Het is eindelijk gebeurd.
Ik wil naar huis, alstublieft.
Rustig, kindje. Niet huilen.
We zijn geen slechte mensen.
We brengen je zo snel mogelijk thuis. Ik beloof het.
Miles, ga je vader zoeken.
Hij is aan de andere kant van het meer. Hij weet wat we moeten doen.
Zeg Jesse z'n grote mond eens te houden.
- Ik heb dat eerder gehoord. - Echt ?
Het is m'n kleine speeldoos.
Ik vond het ooit eens in 't bos.
Het wachtte op mij, denk ik. Ik heb het al lang.
Ik stop er elke nacht m'n kindjes mee in bed.
Het bezorgt hen mooie dromen.
Ik weet zeker dat mijn jongens je geen pijn wilden doen.
Waarom brachten ze me dan hier ? Waarom ben ik hier ?
Je hebt alle reden om kwaad te zijn.
En je familie is waarschijnlijk heel ongerust.
Waar is het kind ?
Het is geen kind, Angus.
Weet ze het ?
Ze weet alleen over ons, dankzij jou.
Weet wat ?
Miss Foster, dit is m'n echtgenoot, Angus Tuck.
Angus, dit is Miss Foster.
Hallo, Miss Foster.
Zij is het belangrijkste dat ons overkomt in 80 jaar.
Heb je honger ?
Laten we gaan eten.
- Jesse, geef je moeder een bord. - Waar is de vis ?
- Ze beten niet. - Omdat pa niet kan vissen ?
Het geeft niet. Er is genoeg.
Ik vang vis. Maar als er geen vis is, is er geen vis.
Is dit niet leuk ? Met z'n allen eten en ook miss Foster is er.
Net alsof het feest is.
Mijn vader zal me zoeken.
Je vader...
zal het hele bos kappen. Hij wordt steeds rijker.
Laten we onze maaltijd niet bederven door al dit gepraat.
Mijn vader heeft veel geld.
Hij zal betalen. Wat u maar wilt.
We willen z'n geld niet, Miss Foster.
Laat me dan naar huis gaan.
Dat komt wel. We laten je gaan...
zoals ik beloofd heb.
Binnenkort.
We moeten haar eerst vertrouwen voordat we haar laten gaan.
We kunnen haar niet vertrouwen. Noch andere normale mensen.
Ze zal ons meteen aangeven.
Nee, dat doet ze niet.
Je bent een dwaas.
Je realiseert je niet wat je gedaan hebt.
Hij.
Hij is het.
Robert.
Ik verwacht dat je haar vindt, Henry. Dat is je taak.
Ik heb overal haar beschrijving doorgegeven.
Ze zullen uitkijken en we gaan morgen een zoektocht houden.
Mijn vrouw is zeker dat de man in z'n geel kostuum...
iets te maken heeft met Winifred's verdwijning.
Mrs. Foster zegt dit gebaseerd op ?
Haar instinct.
Komt u eens hier, Mr. Foster.
Ben ik degene die u zoekt ? Ik denk dat ik aan de beschrijving voldoe.
Mijn vrouw zei dat zij u zag praten met m'n dochter.
Dat deed ik. Ze is een charmant meisje, vol energie.
Misschien iets te veel.
- Ze is weg, niet ? - Het ziet er naar uit, dat ze wegliep.
Echt ? Dat verbaast me niets.
Mijn dochter liep niet weg.
En het interesseert me niet wat u verbaast, meneer.
Ik wil weten of u weet waar ze zich bevindt.
Nee, Mr. Foster. Het spijt me, ik weet het niet.
Toevallig ben ik ook opzoek naar iemand. Een gezin dat woonde in deze omgeving.
Ik dacht dat de agent kon helpen...
maar ironisch genoeg, dacht uw dochter dat u kon helpen.
De naam is Tuck. Verloren gewaande familie.
Ik kan u niet helpen.
Ik u ook niet.
Momenteel niet.
Ik zou graag voor u uw bossen doorzoeken.
Ik ben zeer getalenteerd in het vinden van mensen.
Goedenavond, agent.
Zoek uit wat haar is overkomen, Henry. Alsjeblieft.
Zij is ons enig kind.
Angus maakte die wieg. Bracht het mee uit Schotland.
Het wiegde een aantal Tucks.
De wind van het meer zal je 's nachts verkoelen.
De jongens slapen op zolder, zodat je wat privacy hebt.
Dat korset ziet er pijnlijk uit. Zal ik helpen het af te doen ?
Eerlijk...
ik begrijp niet waarom vrouwen zich zo kwellen.
Zo kun je niet leven.
Heb je een dochter ?
Een kleindochter. En een kleinzoon.
Anna en Beau.
Miles hield van hen.
Wat gebeurde er ?
Ze stierven. Hun moeder ook.
Ik denk dat het goede in Miles samen met hen stierf.
Je moet hem vergeven voor wat er van hem over is.
Het spijt me.
Welnu, zo is het leven, miss Foster.
Mag ik je Winnie noemen ?
Heb je broers en zusters ?
Nee, ik ben alleen.
Mijn moeder...
Waar gaan ze heen ?
Naar verschillende plaatsen om verschillende dingen te doen.
Miles kan timmeren Hij is bedreven met z'n handen.
Jesse schijnt zich gevestigd te hebben...
hij is nog jong.
Ik hoop dat je je hier op je gemak voelt.
Het doet goed om eens een andere vrouw hier te hebben.
Probeer nu wat te slapen.
- Ben je de weg kwijt, vriend ? - Niet echt, eerwaarde.
Ik zoek de familie Tuck. Kent u hen ?
Ik denk dat ik niet kan helpen. Er liggen hier geen Tucks begraven.
Nee, dat denk ik ook niet.
Noch ergens anders.
Zeg eens, u die zoveel aan een sterfbed heeft gestaan...
wat verlangen mensen het meest, als ze gaan sterven ?
Meer tijd ?
- Ik denk het. - Juist.
Ze zouden bijna alles geven, denk ik, voor...
nog een jaar.
Denk eens in, wat ze geven voor de eeuwigheid.
- Meneer, ik begrijp niet... - Dat komt wel.
Eerwaarde, bent u bereid om op dit moment te sterven ?
- Als God het wil. - En als ik het wil ?
Als je eeuwig zou kunnen leven ? Nu meteen, op dit moment ?
Zonder bevreesd te zijn voor de dood ? Dat zou u graag willen, niet ?
Niets moet. Alles mag. Immuun voor alle ziekten.
Nooit meer lijden aan ouderdomskwalen.
Voor altijd jong.
U spreekt godslasterend, meneer.
Vloeiend.
Goedenacht, eerwaarde.
Hé, Winnie Foster, slaap je ?
- Niet meer. - Goed.
Zou je de Eiffeltoren willen zien ?
Wat ?
- Ooit. - Nee, nu.
Nu de dag nog van ons is.
Breng die honden hier.
De nachtpon van Winifred. Geef het de hondenbegeleiders.
Begin in het noorden. Verdelen bij het meer.
- We zullen haar vinden. - Weet ik
Miss Foster.
Winifred Foster.
Hierheen. Ik vond iets.
Hier is het.
Is dit de Eiffeltoren ?
Die van Parijs is heel hoog.
De mijne is hoger.
Heb je de echte gezien in Parijs ?
Ja, 1.652 treden beklommen naar de top.
Veel makkelijker dan deze.
- Alles in orde ? - Ik geloof 't wel.
Je gaat goed.
Als ik naar de Eiffeltoren ga, dan zou ik de lift nemen.
Niet met mij. Je zou zonder schoenen elke trede moeten beklimmen.
Hoe oud ben je ?
- Wil je dat echt weten ? - Ja.
104.
- Ik ben serieus. - Ik ook.
Zeg maar 17.
Daar is mijn Parijs.
Het uitzicht op de Eiffeltoren kan niet beter zijn.
Ik heb veel uitzichten gezien en deze is de mooiste.
Winnie Foster was de tijd uit het oog verloren.
Was ze daar een dag, een week, een maand ?
Het was alsof de Tucks leefden op een manier...
die de rest van de wereld vergeten was.
Ze waren nooit gehaast en deden alles op het gemak.
Voor de eerste keer voelde Winnie zich vrij om te verkennen...
om vragen te stellen en om te spelen.
Ik ?
Ik ga de wereld zien. Elk deeltje ervan.
Ik kan misschien nog nieuwe continenten ontdekken of zo.
Ik ben al op veel plaatsen geweest...
maar de wereld is gigantisch.
Jesse Tuck, wat ben je aan het doen ?
Wat denk je ?
- Kom op. - Ik kan niet.
Waarom ? Je bent toch niet bang voor koud water ?
Nee.
- Ben je bang voor mij ? - Nee.
Wat is er dan ?
Ik kan niet zwemmen.
- Je houdt me voor de gek. - Ik wou dat het waar was.
Ben je bang dat je zal verdrinken ?
Teveel water zal inslikken, naar de bodem zal zinken en sterven ?
Bedankt om het zo levendig te verwoorden.
In aanmerking genomen dat ik zink als een steen...
is verdrinken niet ondenkbaar.
Het schijnt dat ik hier alleen van zal moeten genieten.
Het is in orde. Kom hier. Ik heb je.
Leun tegen me aan. Alles in orde ?
Ik denk het wel.
- Je kan het. - Ik kan het.
Het is heerlijk.
Ik ben gewichtsloos.
Dat komt omdat we je dragen, begrijp je ? Het water en ik.
Beiden dragen we je.
- Is het lekker ? - Heerlijk.
Jesse, laat me niet los.
Het is in orde.
Daar is geen sprake van, Winnie Foster.
Ik zal je nooit loslaten.
Ik word niet graag uitgelachen door een valsspeler.
'Valsspeler' is een naar woord, meneer.
Ik geef de voorkeur aan 'slimme speler'.
- Zoek je moeilijkheden, vriend ? - Jazeker, die zoek ik.
D'r uit.
Hij kan me geen pijn doen.
Dank je. Hartelijk bedankt.
Excuseer.
Hoor je dat ?
Tuck zegt dat het het meest melancholische geluid van de natuur is.
Luister.
Ze spelen voor jou.
Ik wou dat dit moment eeuwig kon duren.
Eeuwig ?
- Wil je eeuwig bij mij zijn, Winnie ? - Jazeker.
We zouden samen de hele wereld kunnen zien.
We zouden alles samen kunnen doen.
Een miljoen momenten zoals deze hebben, die nooit ophouden.
Er is iets van ons, dat je niet weet...
iets wat ik zwoer nooit te vertellen.
Het geheim ?
Waarom je niet wilt dat iemand jullie vindt ?
Ik wist het. Jullie zijn bankovervallers of moordenaars.
Je bent de eerste mens aan wie ik de waarheid wilde vertellen.
Jesse Tuck...
je bent de eerste mens waarmee ik ooit wilde...
dit doen.
Winnie, luister.
Herinner je je de grote eikenboom waar we elkaar ontmoetten ?
De bron waaruit je me zag drinken ?
Herinner je je toen ik zei dat ik 104 was ?
Het is de waarheid.
Ik heb het eeuwige leven. Ik ga nooit veranderen.
Hetzelfde geldt voor Miles, Tuck en Mae. Er overkwam ons iets.
Voor zover ik weet, blijf ik 17 tot het einde van de wereld.
Het is de bron, Winnie. Het water, er is iets vreemds mee.
Het stopt je. Als je er vandaag van drinkt, blijf je zoals je nu bent.
Wilde je niet dat hij dat gezegd had...
voordat je hem kuste ?
Zei hij niet dat onsterfelijkheid alles is ?
Laat haar met rust, Miles.
Je wilt dat ze het hoort, Jesse.
Ze is de eerste aan wie je de waarheid wilt vertellen.
Je wilt gewoon niet dat ik heb wat jij verloor.
Stop...
jullie beiden.
Vertel me de waarheid. Ik wil het weten.
Allen dronken...
behalve de kat. Da's belangrijk.
Het water smaakte naar...
de hemel.
Het stroomde over je tong als een wolk.
Tuck kerfde een 'T' in de boomstam, om aan te duiden waar we geweest zijn.
We gingen westwaarts, op zoek naar een plek om ons te vestigen.
Bouwden een huis voor Mae en Tuck en een schuurtje voor Jesse en mijzelf.
Dat was de eerste keer dat we zagen dat er iets...
merkwaardigs was.
Jesse viel 9 meter en belandde op z'n nek.
Hij stond meteen weer op, alvorens Mae begon te huilen.
Hij had geen pijn. Brak geen botten... niets.
Dat is niet alles.
Verre van dat.
Vreemde zaken deden zich voor.
Enkele jagers zagen Mae's paard aan voor een hert.
De kogels doodden hem niet.
Lieten nauwelijks een litteken na.
Toen werd Tuck gebeten door een ratelslang.
Hij stierf niet...
maar de kat wel...
van ouderdom.
En Miles trouwde.
Beau.
Kleine Anna.
Tuck had de oorzaak gevonden.
Het is de bron.
We dronken er allemaal van, zelfs het paard.
Dat moest wel...
de oorzaak van onze onveranderlijkheid zijn.
Ik smeekte haar terug te keren, de bron te zoeken en er van te drinken.
Samen met de kinderen. Het was onze enige hoop om samen te blijven.
Ze dacht dat ik m'n ziel zou verkopen aan de duivel...
en ze vertrok.
Ze nam m'n kinderen met haar mee.
Iedereen vertrok hierna.
Er was sprake van hekserij, zwarte magie.
Ik nam deel aan oorlogen...
en zag dappere mannen sterven in Vera Cruz...
en dan Gettysburg...
duizenden, in een oogwenk.
Maar ik niet.
Ik kon niet sterven...
zoals kleine Anna.
De griep werd haar fataal alvorens ze 15 werd.
En Beau...
hij zou nu bijna 80 zijn als hij nog zou leven.
En m'n lieve...
m'n lieve jonge bruid.
Zij stierf in een gekkenhuis...
oud en eenzaam.
En ik ben nog hier.
Nog steeds.
Winnie, jij bent de enige in de wereld die ons geheim weet.
We moeten eens praten.
Kijk om je heen.
Het ware leven.
Bloemen, bomen en kikkers.
Alles een onderdeel van het wiel.
Het verandert steeds, groeit onophoudelijk...
zoals jij, Winnie. Jouw leven is nooit hetzelfde.
Je was ooit een kind.
Nu ben je bijna een vrouw.
Je zal opgroeien, je zal misschien kinderen krijgen, en dan...
zal je uitdoven...
zoals de vlam van een kaars. Je maakt plaats voor nieuw leven.
Dat is de natuurlijke gang van zaken.
En dan, wij.
Wat wij Tucks hebben, kan je geen leven noemen.
We bestaan, zoals stenen in een rivierbedding.
Luister...
je weet een gevaarlijk geheim. Als mensen weten van de bron...
lopen ze elkaar onder de voet voor dat water.
Ik heb een ding geleerd over de mensen...
ze doen alles om niet te sterven.
Ze doen alles om hun leven te behouden.
Wil jij blijven zoals je nu bent..
op dit moment, voor altijd ?
Ik moet het je duidelijk maken.
Ik wil niet sterven. Is dat verkeerd ?
Niemand wil sterven.
Maar het is deel van het wiel...
zoals geboren worden.
Je kan niet leven zonder te sterven.
Wees niet bang voor de dood, Winnie.
Wees bang voor het ongeleefde leven.
Ze is bij hen. Ik kwam meteen naar hier, ik weet hoe gekweld u bent.
- We willen haar veilig terug. - Natuurlijk wilt u dat.
Vreselijk geval, kidnapping. Gelukkig was ik getuige.
Ik ben misschien de enige die haar weet te vinden.
Wat voor spel speelt u, meneer ?
Welk spel ik speel ?
Zie ik er speels uit ?
'Speels' is niet het woord waaraan ik denk.
Wat ik in gedachte heb, is een gewone, simpele ruil.
Ziet u, ik ben gek op uw bossen...
niet voor het hout hoor, maar voor de natuurlijke goederen.
Wat wilt u ?
U wilt uw dochter. Ik wil uw bos.
U bent hierin betrokken, niet ? Als u m'n dochter hebt aangeraakt...
Ik maak fouten, Mr. Foster. Maar kidnappen hoort daar niet bij.
Het zijn ruwe mensen, die haar meenamen.
Ik zal maar niet vertellen waartoe ze in staat zijn.
Tenzij we doen wat u zegt.
Geef de man wat hij wil.
Alles in orde. Goed om zaken legaal en netjes te regelen, niet ?
U bent een intelligent en redelijk mens, Mr. Foster.
Ik maak zelden fouten in het inschatten van iemands karakter.
Zorg dat uw vriendelijke agent er is om de nodige arrestaties te verrichten.
Uw vreselijke beproeving is zo goed als voorbij.
Ik zal er eerder dan u zijn.
We moeten ons haasten. Ze waren van plan om te vertrekken.
Wat voor vreselijke mensen zijn deze kidnappers ?
Er is kwaad in de wereld, Mr. Foster.
Er is geen omheining hoog genoeg om ze buiten te houden.
Breng je mannen meteen naar m'n huis. Ik ga met je mee.
- Het is niet eerlijk, Tuck. - Nee, da's waar.
Maar wanneer is het leven eerlijk ?
Hoe kan ik je thuis brengen als ik hier niet weg kan ?
Als ik morgen zou kunnen sterven, zou ik het doen...
als ik nog een nacht met je kan doorbrengen.
Vergeef me voor het onderbreken van zo'n teder moment.
Hallo, Winifred.
Iedereen was ongerust over je.
Ik ben opgelucht je te zien.
- Ken je deze man ? - Ik heb hem een keer ontmoet.
Hallo, Mr. Tuck.
U hebt geen idee hoe fijn het is u te ontmoeten.
Jij bent de man die mijn jongens volgt.
- Ik verwachtte je al. - Ja, hier ben ik.
Zeg eens, is het een opluchting om eindelijk ontdekt te worden ?
Meer dan een eeuw verstopt te zijn, moet z'n tol geëist hebben.
Wie bent u ?
Hoe weet u zoveel over ons ?
Ik hoorde voor het eerst over jullie van m'n grootmoeder.
Zij kende een vrouw in een gekkenhuis...
die tekeer ging over een gezin...
dat niet ouder werd en niet stierf.
Deze vrouw, riep altijd maar een naam.
Wat was het ook alweer ? Anna.
Gekke vrouw. Sprak steeds over een speeldoos.
Het scheen dat de melodie een kalmerend effect had op haar kinderen.
Ik weet dat u het kent, Mrs. Tuck.
U hebt het recht niet...
om naar ons huis te komen en ons pijn te doen.
Kom, goede moeder. Ik wilde je geen pijn doen.
Zeg ons, meneer...
wat wilt u ?
Ziet u, de Fosters gaven me dit bos...
in ruil voor het thuisbezorgen van Winifred.
Ik heb de papieren, alles is getekend en legaal.
Het geeft me recht op het bos en de inhoud.
Wees niet bang. Ik laat je op m'n land blijven, als je meewerkt.
Meewerkt ?
Ik wil dat je me naar de bron brengt.
- Wat bedoelt u ? - Beledig me niet, Mr. Tuck.
Het is duidelijk, dat de kracht van het water verspild werd aan...
mensen zonder verbeelding, zoals jullie.
Ik maak er een 'fontein van de jeugd' van, zoals naïevelingen het zouden noemen...
beschikbaar voor degenen die het verdienen, voor een prijs natuurlijk.
Je zal sterven aan ouderdom voordat ik je er heen breng.
Is dat zo ? Misschien wil Winifred mij brengen.
Kom, Winifred. Ik heb dorst.
Laat me de bron zien.
Misschien laat ik je drinken.
Bovendien kunnen we dan samen de eeuwigheid doorbrengen.
Winnie, kom hier.
Daar zijn ze. Winnie Foster.
Ik zie haar.
Omring ze. Let op het water.
Jesse, kom.
Het is mijn vader.
Voorzichtig met het meisje.
We gaan.
Hij steekt het huis in brand.
Het is in orde.
We hebben je. Je bent nu veilig.
De klok sloeg het hele uur.
Buiten was de wind gaan liggen.
Alles, zo leek het, was aan het wachten.
We willen weten wat er gebeurd is.
Winnie...
probeer het, alsjeblieft.
Ze kidnapten me niet.
Ik was bij hen omdat ik het wilde.
Ze weet niet wat ze zegt.
De Tucks waren heel aardig voor me. Ze zijn m'n vrienden.
Als ze je niet kidnapten...
waarom sloeg die vrouw die man met dat geweer op z'n hoofd ?
Omdat Mae Tuck me beschermde.
Dat doet er niet toe. Die kerel stierf. Nu is het moord.
Ik mocht hem niet, maar dat zal die arme vrouw niet redden van de galg.
De juffrouw is een ooggetuige. Ze zal moeten getuigen.
Ik dacht dat je dit misschien wilde. Voor mij bestaat dit niet.
Het spijt me erg allemaal.
- Goedendag. - Dank je, Henry.
- Ik dacht dat ik je nooit zou weerzien. - Je moet me helpen.
Je moet ons helpen.
Mae kan niet opgehangen worden.
Ze zal niet sterven. Ze kan niet sterven.
Ze gaan ons geheim ontdekken.
We moeten ze daar weghalen.
Help me.
Help me, alstublieft.
Help me. U moet ze stoppen. Ze zitten achter me aan.
Wie zit achter u aan ?
De mensen die me kidnapten. Ze komen me weer halen.
Ze staan buiten. U moet ze stoppen, alstublieft.
Ze zullen me vermoorden als ze me vinden.
- Blijf daar. Ik handel dit wel af. - Haast u.
Kom naar buiten en aanschouw je ondergang. De hel wacht op je.
Je staat onder arrest.
We moeten ons haasten. De jongens staan buiten.
Blijf staan. Ik schiet.
M'n lieve Winnie.
Ik zou alles doen om je te behouden.
Ik wou dat je de onze was. Voor Jesse...
voor ons allemaal.
Je moet je haasten en hier weggaan.
Winnie, kom met me mee. We kunnen altijd samen zijn.
Als zij met ons meekomt, zullen ze ons opjagen.
- Ze zullen nooit stoppen met zoeken. - Tuck heeft gelijk.
Als ik meega, zal het gevaarlijk voor ons allemaal zijn.
Ik kan niet weggaan zonder jou.
Je moet.
Ga terug naar de bron.
Drink ervan. Wanneer het veilig is...
kom ik je halen.
Echt ?
Ik moet je de Eiffeltoren toch laten zien ?
1652 treden naar de top.
Winnie, tot we samen zijn...
sta op met de dageraad.
Zal ik doen.
We moeten gaan, voor het te laat is.
Winnie Foster...
ik zal van je houden tot de dag dat ik sterf.
Ze gaat snel achteruit. Je kan maar even bij haar blijven.
Moeder ?
Ik vroeg me af waarom je zo van dit bos houdt.
Moeder, is alles in orde ?
Ik zal haar ook missen.
Elke keer ik naar je kijk, ben je anders.
Ik verlies jou ook.
Ik ben hier.
Vergeef me, Winnie.
Ik wilde je voor altijd als m'n klein meisje houden.
Ga terug naar de bron.
Wanneer het veilig is, kom ik je halen.
Wat wij Tucks hebben, kan je geen leven noemen.
Gewoon...
we bestaan, zoals stenen in de bedding van een rivier.
De eerste weken van de zomer waren reeds lang voorbij.
Er was het gevoel dat het wiel weer draaide...
trager nu, maar om weldra weer sneller te draaien.
Winnie en haar familie verlieten Treegap om de wereld te zien.
Ze wist niet wat haar reis zou brengen...
maar dit wist ze:
Het zou iets zijn dat ze zelf koos.
Voor sommigen gaat de tijd langzaam. Een uur kan een eeuwigheid duren.
Voor anderen is er nooit tijd genoeg.
Voor Jesse Tuck bestond er geen tijd.
Tuck zei het tegen Winnie in de zomer dat ze 15 werd:
'Wees niet bevreesd voor de dood, maar eerder voor het ongeleefde leven'.
'Je moet niet eeuwig leven. Je moet gewoon leven'.
En dat deed ze.